Heart talks

an open heart

December 20, 2009

Kaya ko nga siguro ang lahat ng problema, lahat ng pagsubok…maliban sa isa. Dito lagi akong nalulugmok, laging talunan…pagdating sa puso. Ah, kung matuturuan nga lang ang puso, para hindi na ito masasaktan. Lagi ang sinasabi ko sa IYO…”nahihirapan na ako”. Humihingi ng tulong. Bawasan ang sakit. Pero sino nga ba ang tunay na may gawa ng pasakit? Ng kirot sa puso ko? Hindi ba’t ako din? Dahil pinayagan kong mangyari. Pagod na akong umiyak. Pero sino nga ba ang may dahilan ng pagluha ko? Hindi ba’t ako din?

Hindi ko alam kung alin ang susundin ko. Nararapat bang kaisipan ang maghari? O maging alipin ng puso? Sadyang napakahina ko, napakaduwag. Saan ko dapat kuhanin ang lakas upang gawin kung ano ang dapat? Saan makikita ang kasagutan sa mga pag – aalinglangan? Kulang ang paningin ko para makita ang katotohanan. Kulang ang talino para malaman ang totoo. Kulang ang tapang upang gawin kung ano ang wasto. Tulungan MO ako…ayoko na muling magkamali. Hayaan MO na mapakinggan ko ang boses na magbubulong sa akin kung ano ang nararapat. Mas palakasin MO ang boses ng katotohanan.  

Kung luha ang kabayaran para matuto…kung sakit at hapdi ang guro para maging tama ang lahat…tatanggapin ko. Hirap na ako. Hirap na laging kapiling ay ang luha…ang hikbi…ang sakit. Talaga bang kailangang masaktan kapag nagmamahal?

Ako nga siguro ang may kasalanan kaya ako laging nasasaktan. Kaya dalangin ko…turuan MO ako. Ituro sa akin ang tama. 

Para bukas sana…sana… hindi na ako iiiyak.

Posted by araw at 9:13 pm | permalink | comments[1]

mean heart

December 17, 2009

” it is far more frustrating

 if we are unable to say what we mean,

rather than saying what we don’t mean”

Posted by araw at 10:30 pm | permalink | comments[1]

a reconstructed heart

December 15, 2009

What could be the reason why I get so affected by you? What could cause that great emotional impact? Why do I get disturbed? What’s the reason behind the twisting of my wits?

Could it be because…

Every chamber of my heart constitutes you. The blood that runs through my veins is oxygenated by your presence. My blood cells are nourished by your mere existence.  

I remember then…

It’s joy even when you just give a glance. I can’t explain the happiness when I see your smile. It’s blissfulness when I hear you sing with laughter. It’s heaven experiencing   your care and affection.

I can’t endure a day without even a simple hello.  I stumble and fall with your simplest annoyance. I worry much even with your fanciest hurts. And it’s my death when I see you cry in despair.

Everything then was you. The world evolves because of you. The chlorophyll of every leaves is you. The metamorphosis of a cocoon will not be complete without you. You serve as the melody to every song. You are the fox of the Little Prince, the Rose he was forever faithful with. You are the ocean beneath the sunset. And yes, you’re even the rainbow after the rain.

All these I have made to be recognized by you. Everything I perfectly allowed to be realized by you, to be appreciated and accepted by you.But what return had there been?You brought tears into my eyes. I was shattered with anguish, bursting in sorrow. You have caused pain into my nerves. I was crawling in agony, yelling in grief. You have ripped the muscles of my heart, causing me to be living like dead. 

And worst, I can’t do anything, for I can not hurt you in return. Because if I do, the more pain it will cause me.

So finally… 

I will just have to numb my nerves; it’s the defense I can only have, in order for me to have….

a RECONSTRUCTED HEART… 

Posted by araw at 11:47 pm | permalink | comments[2]

hubad na puso

December 14, 2009

Di ko mawari papano sasabihin, nilalaman ng damdamin.

Damdaming payak, kinukubli, di maihayag.

 

Sa bawat galaw, naroon ang pag – ibig,

Sa bawat kilos, walang hanggang pag irog.

 

Sa mga titig mo, ako’y nalulusaw,

Sa mga ngiti mo, lumbay ko’y napupukaw.

 

Munting lapit mo, pintig ng puso ko’y nag uunahan,

Kagyat na haplos mo, alapaap wari’y narating ko.

 

Ngunit, papano ko sasabihin, puso ko’y umiibig sa iyo,

Nangangarap habang buhay makapiling mo.

 

Umaasa sa mga yakap mo,

Makulong ng mga bisig mo.

 

Kaya hayaan mo, dito man lamang,

Masabi ko, ako’y nagmamahal sa ‘yo.

Posted by araw at 10:12 pm | permalink | comments[2]

a heart in gratitude

December 12, 2009

Everyday then had become a routine,

Waking up was never an excitement,

And falling asleep had not become a restful night.

 

Things had become monotonous,

Looks of people became bare,

Conversations end up unfilled,

All meanings had lost its worth.

 

There were no more colors in the rainbow,

No more lyrics in every song;

Thunder had lost its lightning,

And no blood runs in ones vein.

 

BUT, you came

AND everything changed;

An OLD beginning you brought in,

A REKINDLED passion, YOU have awakened.

 

HOW CAN I THANK YOU IN MAKING ME LIVE AGAIN?

Posted by araw at 5:34 am | permalink | comments[1]